Beginpagina ] Terug ] Gastenboek ]

2004

 

 

We vinden het leuk als je na het lezen een berichtje in ons gasten boek achterlaat 

 Roemenië   2004   2005   2006   2007   2008   2009

Reisverslag Mei 2004 en Oktober 2004

In de zomer van 2003 hebben wij via www.europakinderhulp.nl twee Roemeense kinderen een heerlijke vakantie kunnen geven.
Via kaartjes hielden we contact, tot Malina haar lerares heeft gesmeekt ons een briefje in het engels te sturen.
Al snel kwam er een brief wisseling op gang en wisten we heel wat meer over de achtergrond van de kinderen en de toestand op de Roemeense scholen.
Dus al snel werden de plannen gemaakt om naar Roemenië te gaan en de scholen van Malina en Mihai te helpen.
We zijn ondertussen door heel veel mensen gesponsord met schoolmateriaal en nog veel meer spullen voor de schooltjes en de kinderen in Roemenië (bedankt allemaal). Het was even passen en meten in de auto, maar alles is meegegaan. En we kunnen jullie verzekeren, ze waren er erg blij mee. 

Malina met haarpleegmoeder (bunica).


Mihai en Malina wonen in een pleeggezin. Ze zijn toen ze een paar maanden oud waren beide officieel afgestaan door hun biologische ouders, die hebben nooit meer naar ze om gekeken. Ze hebben een paar jaar in een kindertehuis gewoond en zijn daarna bij hun pleegouders in huis gekomen. Mihai heeft het super goed getroffen, voor Roemeense begrippen heeft hij het erg goed. Ze wonen midden in het dorp, zijn ouders zijn rond de 40 en hebben nog een zoon van 21 die als politieman werkt. Ze hebben Mihai in huis genomen om hem te helpen. Er is al een stuk land gekocht (naast hun woning) waar een huis in de toekomst gebouwd wordt voor hem. Zijn pleegvader hebben we niet ontmoet, want die was in Italië aan het werk voor een aantal maanden (dat verdient goed). 

Mihai met zijn pleegmoeder.


Mihai en Malina wonen in een pleeggezin. Ze zijn toen ze een paar maanden oud waren beide officieel afgestaan door hun biologische ouders, die hebben nooit meer naar ze om gekeken. Ze hebben een paar jaar in een kindertehuis gewoond en zijn daarna bij hun pleegouders in huis gekomen. Mihai heeft het super goed getroffen, voor Roemeense begrippen heeft hij het erg goed. Ze wonen midden in het dorp, zijn ouders zijn rond de 40 en hebben nog een zoon van 21 die als politieman werkt. Ze hebben Mihai in huis genomen om hem te helpen. Er is al een stuk land gekocht (naast hun woning) waar een huis in de toekomst gebouwd wordt voor hem. Zijn pleegvader hebben we niet ontmoet, want die was in Italië aan het werk voor een aantal maanden (dat verdient goed). 

Vrijdag 30 April 2004


Om 6 uur zitten we dan in een overvolle auto. Elk gaatje in de kofferbak is opgevuld, zelfs onder de stoelen.We hebben echt gestapeld tot aan het plafond, met een beetje proppen kon er nog net een weekendtas voor ons zelf bij met wat schone kleren. Er staan 2 fietsen op het dak. Via Arnhem, Frankfurt, Nurnberg, Passau, Linz, Wenen gaan we bij Nickelsdorf de Hongaarse grens over. Hier waren we om 19.45 uur.We reden langs 7 km file van alleen vrachtwagens die voor de grens stil stonden, gelukkig duurde het voor ons maar een uur voordat we de grens over waren. Gelijk gingen we geld wisselen (1euro=240 forinten) en een vignet van 5 euro gekocht. En toen even zoeken naar een hotel. Ondertussen was het al 21.15 en pik donker. Na even zoeken hadden we een motel met bewaakte parkeerplaats gevonden. Het zag er allemaal goed uit. We hadden een 2 en een 3 persoonskamer. Snel ons bed in, want morgen is het weer vroeg dag.

Zaterdag 1 mei 2004

Om 7.00 zaten we weer in de auto en volgde de route verder via Budapest, Nyiregyháza en vlak voor Satu Mare de Roemeense grens over. De kofferbak werd gecontroleerd, we moesten vertellen wat er in de dozen zat, de grensovergang was verder rustig, dus hoefden we niet te wachten. Vanaf 11 uur gingen we binnendoor, en om 13.30 gingen we de grens over. De weg in Hongarije vonden we goed begaanbaar. Net de grens over werd de wereld al een beetje anders. We kwamen al verschillende paard met wagens tegen die spullen vervoerden. Het wegdek werd alleen maar slechter, dus we moesten heel rustig rijden. De fietsen hobbelden zowat van het dak af. We werden door iedereen nagekeken en nagewezen door de fietsen op het dak. Dat was zo’n mooi gezicht. We hebben regelmatig even gestopt en zijn ook in Sapanta bij het vrolijke kerkhof wezen kijken (hier kwamen we langs). Dat was heel mooi om te zien. 

Rond 17.00 uur waren we eindelijk in Sighetu Marmatiei, een leuk stadje. Snel een hotel gezocht (Hotel Tisa, wat er niet echt schoon uit zag), en toen lekker eten bij de pizzeria. We moesten heel erg lachen om de prijzen (spotgoedkoop). Na het eten toch maar de fietsen van het dak gehaald, want de slobberwijken waren om de hoek en kinderen die langs kwamen liepen al te kijken. S’avonds lekker even onderin het hotel gezeten en wat gedronken en gekaart. Ook hebben we Ileana gebeld dat we morgenochtend naar ze toe zouden komen. Ileana is de lerares op de school van Malina, ze is de enige in het dorp die Engels spreekt. Malina heeft haar gesmeekt een brief te schrijven naar ons en zo hebben we contact met haar gekregen, ze verheugt zich erg op onze komst.

Zondag 2 mei 2004

Vroeg uit bed, ontbijten, fietsen op het dak en naar Calinesti. Om 9.30 zaten we in de auto, nog geen 100 meter verder werd de stad al vrij snel een vervallen dorpje (weet niet hoe ik het anders moet omschrijven) waar bijna geen auto reed.

 En maar goed ook want dat was haast niet te doen. We kwamen van het ene in het andere dorpje met daar tussen een prachtige natuur. We werden door alle bewoners na gekeken, dat was zo’n rare ervaring. Al de mensen zaten gezellig op bankjes voor hun huis of liepen door de straat (er was één hoofdweg). Het was een stukje van 27 Km waar we een halfuur over reden. Langzaam reden we het dorpje Valeni in waar Ileana (27) woont. Ze stond langs de kant van de weg al op ons te wachten met haar moeder. Vreselijke lieve mensen en zeer gastvrij we moesten gelijk mee komen en de auto moest het erf op.Ze wonen aan een soort hoofdweg (er is maar een weg) daar staan naast elkaar allemaal een soort van boerderijen met een groot erf met een waterput en een poort of hek ervoor, want al die dieren lopen daar los op het erf, zoals varkens, biggen, koeien, schapen, en achter het huis hebben ze dan wat land waar ze de hele week heel hard moeten werken. Het is onverstelbaar als je het ziet. Het lijkt echt 100 jaar terug. We hebben gelijk de pc bij Ileana aangesloten, waar ze super blij mee was. 

  

Haar moeder vond het ook prachtig dat wij er waren. Ineens ging de poort open en stond Malina (9) er samen met haar pleegmoeder(72), allebei met dikke tranen. We wisten niet wat we zagen, Malina was 2 keer zo dik geworden (ze moet van haar moeder veel eten omdat ze ook hard moet werken op het land, haar moeder is er erg trots op dat ze zo stevig wordt).Ze was even verlegen, maar al vrij snel voor ons de oude Malina. En ze was zo blij met de fiets, maar haar moeder vond het maar eng. We moesten en zouden bij Ileana blijven lunchen. Haar moeder was druk in keuken en het halve dorp kwam ons even bekijken. 

We mochten het huis zien…ongelooflijk, een vrij groot huis, beneden een soort woonkamer van 3 bij 3 met een TV, en overal lagen kleden. Nog wat kamers links en rechts, maar daar ging de deur dicht. Boven waren er ook 4 kamers. één met allemaal kleding en spullen van de Maramures, één soort pronkkamer, één soort hobby kamer waar allemaal schapenwol lag en nog één kamer met alleen een bank er in en weer een dichte deur.Buiten naast het huis stond een piepklein huisje van ongeveer 4 bij 4 meter. Daar stonden 2 bedden in, met in het midden een tafel. Hier sliepen Ileana en haar moeder, ze eten er ook (wij ook) en er stond een petroleum kooktoestel van 100 jaar terug, want in de winter koken ze hier ook. Buiten stond nog een schuurtje met een bed en nog zo’n fraai kooktoestel. Hier koken ze zomers, omdat dan alles open kan voor de warmte. Het is nu ook al rond de 25 graden en afgelopen winter was het –28 graden. Tussen de middag kregen we een heerlijk kippensoep met brood en een lekkere salade. We voelde ons helemaal bezwaard, maar ze vonden het geweldig dat we bleven eten. We werden maar aangehaald en gezoend. We schrokken erg van het toilet, een houten hokje met een plank met een gat erin en geen afvoer. Na de lunch gingen we dan eindelijk naar het huis van Malina. Het was ongeveer 3 Km lopen. Jim ging met de auto en nam de moeder van Malina mee in de auto en wij gingen met Ileana en haar nichtje Nana(7) lopend. De weg werd steeds slechter, net zo als de huizen. Op een gegeven moment moesten we een zandpad op, kwamen we langs de school van Malina waar Ileana les geeft…een oud vervallen huis met 2 lokalen (morgenochtend gaan we er naar toe) we liepen nog verder (voelden ons net Heidi op de heide, want de omgeving was prachtig.) en daar stond Jim met de auto, het pad was zo slecht dat die niet verder kon dus de laatste 500 meter moesten we berg opwaarts lopen. Dus iedereen wat tillen en we gingen weer verder. En daar was eindelijk hun huisje, piep klein, oud en vervallen, voor het huis een strook land van ongeveer 25 mtr. bij 100 mtr. waar Malina en haar moeder de hele dag werken. 

     

Toen we binnen kwamen schrokken we, een keuken van 1½ bij 3 meter met een bed er in. En nog een kamertje van 3 bij 3 meter vol met spullen, een bed en een kast. Ook zij hebben buiten een toilet we durfde niet eens te gaan kijken! Hier leven ze onder erg slechte omstandigheden.Had dat lieve vrouwtje toen allemaal flessen drinken voor ons gekocht (cola/water). Haar dochter kwam zelfs met een zelf gemaakte cake, we voelde ons zo bezwaard dat arme mens met die zware flessen dat hele eind gelopen. Ze heeft ons wel 100x van alles aangeboden. 

  

Rond 16.00 uur zijn we weer weggegaan samen met Nana en Iliana zijn we naar Mihai gegaan, nadat we belooft hadden terug te komen bij Malina en haar moeder.(we zijn zo blij met Iliana als tolk). Tegen de Hollandse regels in, 4 op de achterbak en een kind op schoot voorin gingen we naar Mihai(we kwamen nog een politie tegen die ons lachend na zwaaide) ook daar was de hele straat al op de hoogte van onze komst. Maar precies zo als we al hadden verwacht heeft Mihai het voor de Roemeense begrippen erg goed er was een TV en zelfs een 4 pits gas stel. Mihai had al een fiets maar die was te klein dus kreeg hij de fiets die we mee hadden. Zijn oude kleine fiets gaven we meteen aan Nana (die had geen fiets). Dat was geen probleem, dus 2 kinderen blij gemaakt! Ondertussen waren de kinderen al aan het petten en smartie's uitdelen gegaan, dus er kwamen steeds meer blije gezichten. Ook de moeder van Mihai bood ons 101 dingen aan, we kregen maar cakejes en nog veel meer en we moesten blijven eten,ook wilde ze dat Daron daar bleef slapen.(ze was zelfs beledigd dat we dat niet goed vonden!). Uiteindelijk hebben we afgesproken om de volgende dag bij haar te komen lunchen, want je kan echt niet weigeren. Het was ondertussen 17.30 en we waren gesloopt van al de indrukken van vandaag. Iliana ging ons nu het hotel wijzen een dorp verder op in Ocna. Ze bracht ons naar hotel Salina wat het beste uit de buurt was. En ze had niks te veel gezegd, het was super een 2 persoonskamer en een 3 persoonsappartement, naast elkaar. De badkamer was 10 x beter dan gister en dat is toch wel prettig. Een mooi terras voor de deur waar we eerst met Nana en Iliana even lekker wat gedronken hebben. Toen brachten we ze weer terug naar huis, Iliana stond erop dat we nog wat bleven eten. En binnen een mum van tijd had haar moeder samen met Daron heerlijke bollen gemaakt die we toch maar even lekker hebben opgegeten.
Toen gingen we echt naar het hotel…

Maandag 3 mei 2004

Om 7.30 uur ging de wekker. Allemaal heerlijk onder de douche (waarderen we nu nog meer dan thuis), ontbijten, spullen mee en op naar de school van Malina. Helaas zat het weer niet mee vanochtend. Het begon te regenen en het ging steeds harder. De straat veranderde langzaam in grote blubber rivieren. Over de zandpaden waar we het laatste stuk over moesten maar niet te spreken. Het was ondertussen rond 9.30 en de school zat met spanning op ons te wachten.

  

  

We wisten niet wat we zagen: 2 lokaaltjes, piep klein, één lokaal was ongeveer 3 bij 4 en de andere was ongeveer 4 bij 4 meter. Het was net een oude school foto van vroeger. Dit hele schooltje bestond uit 19 kinderen ( het is een dependance van een grote school, hier zitten alle kinderen uit de bergen van 6 tot 10 jaar het is anders te ver lopen voor de kinderen naar school toe.) 19 blije gezichtjes keken ons aan. Het was zo’n lief gezicht. We hebben het één en ander uit gedeeld aan de kinderen en al het materiaal voor school aan Ileana gegeven. Ze waren er zo vreselijk blij mee. Ze gaan het zelfs delen met de grote school zodat er zo veel mogelijk kinderen plezier van hebben. Het mooiste vonden ze de scharen en het gekleurd papier. In koor werd er ook naar ons “ thank you” geroepen. Ze keken allemaal even blij. Er stond een oud kastje zonder slot met schoolspullen. Ze wilde hier graag een slot op hebben omdat ze bang was dat de scharen gepikt werden en zodat ze er nog meer in kon doen. 

We moesten natuurlijk blijven van Ileana en de knutsel les bij wonen. De kinderen waren al een poosje bezig met iets te maken voor ons en daar gingen ze nu mee verder. Onze kinderen zaten gezellig in het klasje erbij en deden mee… maar zo eenvoudig was het niet, ook hun leerde bloemetjes maken. We hadden nog een pet voor een oudere jongen van 18 die ons hielp met dozen tillen. Als dank kregen we van zijn vader een liter fles met zelf gemaakte drank erin. Het was ondertussen al 11.30 en we zouden ook naar de school van Mihai gaan. Ze gaan hier van 8 tot 12 naar school en ‘s middags niet, dus spraken we af dat we morgen terug zouden komen. Malina en Ileana gingen gelijk mee. Malina nemen we al die dagen met ons mee, omdat ze het super slecht heeft en nu weer een beetje blij wordt.Mihai zit op een school met ± 200 kinderen, deze school was groot en ruim, maar verder het zelfde als bij Malina. Alles in de staat van heel wat jaren terug. We hadden voor de kinderen van de school een doos kleurpotloden en een doosje smartie's, en voor de hele school wat dozen materiaal. De meeste klassen waren nog op school en we mochten zelf overal alles geven. Weer allemaal blije gezichten…als we binnen kwamen sprongen ze allemaal meteen in de houding. 

  

Toen weer snel naar het huis van Mihai, want we hadden belooft daar te lunchen. Mihai’s pleegmoeder had haar mooiste kleren aan gedaan, speciaal voor de foto! De tafel stond overvol met eten. We moesten allemaal gaan zitten en beginnen met een drankje van Roemenië (drank maakt iedereen hier zelf). Ik stond gelijk al te tollen op me benen, zo sterk. 

We gingen gelijk eten en dat lieve vouwtje bleef maar meer maken, echt niet normaal. Wij zijn niet van die grote eters, dus meer dan de helft bleef staan. Er was ook zoveel, eieren, augurken, een soort vlees, brood, chips, een soort stampot met worst, enz.en op het einde kwam ze met een super mooie zelf gemaakte taart met daarop: Welkom in Roemenië.

 

Ze keek zo trots en was zo blij dat wij haar gasten waren. Rond 14.30 vertrokken we weer. We gingen Nana ophalen en met z’n alle gezellig weg. We gingen naar Barsana toe. Dat is een klein parkje met allemaal houten kerken die van af 1993 gebouwd zijn. Dit was heel mooi. We hebben gezellig door het park gewandeld en alles bekeken. Ileana, Jim en Cella zijn nog boven in de toren van de kerk geweest. Gelukkig was het vanmiddag droog. Daarna zijn we naar Sighetu Marmariei gegaan. Daar hebben we gezellig gelopen en even wat boodschappen gedaan, onder andere een slot voor het kastje op school waar ze de scharen in wil bewaren. Malina is zo vrolijk, Ileana kent haar zo niet. Ze bleef ons maar zoenen en ze was blij. Ze heeft gewoon weer vakantie. We hadden Ileana gevraagd of er hier een kindertehuis was waar we misschien mochten kijken. Dat was in het midden van deze stad, dus liepen we daar heen. Aan de buitenkant leek het wel een oude schuur. Ileana ging naar binnen om te vragen of we er even binnen mochten kijken, en de spullen die we nu nog over hebben daar kunnen brengen. Dit kon niet zomaar. Het moet eerst aangevraagd worden en mag het eventueel morgen. Terwijl wij buiten stonden te wachten liepen er allemaal jongens langs waarvan één ineens Malina herkende. We hoorde verschillende keren Boboc (achternaam van Malina) en ineens kwam er een jongen Florea (13) naar buiten en vloog Malina om der nek. Hij leek als 2 druppels water op Malina. We stonden allemaal met ons mond open te kijken, zo blij dat die twee waren, blijkt Florea de broer van Malina te zijn! Dit was zuiver toeval. Ileana wist niet eens dat Malina een broer had, en die twee zien elkaar maar zelden. Al snel besloten we dat we hem mee wilden nemen om een pizza te eten, maar dat ging niet zomaar. Het moest 2x gevraagd worden en Ileana moest haar identiteitskaart inleveren en iets ondertekenen dan mocht hij een uur mee. We hebben nog nooit een kind zo blij gezien en zo dankbaar. Hij gaf ons gelijk een hand en wilde geknuffeld worden. Het is een super lief joch. Hij heeft niet gegeten maar gevreten. Hij vond het heerlijk en wij ook. Na het eten brachten we hem weer terug met de auto. Dat was helemaal feest, dat hij met de auto mee mocht. We beloofden hem morgen weer op te komenhalen. Toen snel weer terug naar Valeni. De kinderen waren allemaal bek af en het was al 20.00. De moeders stonden al ongerust op ons te wachten waar we bleven. We hebben ze afgezet en zijn gelijk door gereden, want het werd al donker en dan willen we liever niet meer door de kuilen rijden. Om 21.00 waren we weer in het hotel. 

Dinsdag 4 mei 2004

Vanmorgen heerlijk uitgeslapen tot 8.30 uur, daarna heerlijk ontbeten. Dit keer lekker rustig aan naar Valeni gereden en onderweg heel veel foto’s gemaakt van hard werkende mensen en het landschap. Het was weer prachtig weer, rond 11.00 uur waren we weer bij Malina op school waar de kinderen ons al op stonden te wachten. We hadden voor iedereen nog een aardigheidje. We kregen zelf nog een kado van een jongetje. Er werden allemaal liedjes voor ons gezongen. Ileana liet nog trots haar kastje met slot erop zien, wat we gisteren voor haar hadden gekocht, de spullen lagen er al keurig in. We hadden weer een druk programma. We gingen alle overige spullen naar de hoofdschool brengen en mochten daar ook rond kijken. Daar hebben we ook weer alle kinderen een doosje smartie's gegeven (maar goed dat we 400 doosjes mee hadden), Nana en Malina waren ook weer gezellig mee. Toen snel naar Calinesti naar het Centr. De Servcici Couine Eare, van hieruit worden de kinderen die afgestaan zijn onder gebracht in pleeggezinnen, zoals Mihai en Malina. De pleegouders hebben hier regelmatig ontmoetingen (1½uur lopen heen en 1½ lopen terug) ook proberen ze hier familie bij elkaar te krijgen. Ze wilden ons graag ontmoeten omdat Mihai en Malina in Nederland waren geweest. We kregen een rondleiding door het gebouw, er wonen nu 7 zwaar gehandicapten kinderen en het is een super modern en mooi gebouw, hier neergezet door Engelsen met een mooi speeltuintje erbij. Op het moment dat we weg wilde gaan kwam er een mevrouw die Malina goed kende. Die kon ons heel wat meer over de achtergrond van Malina vertellen.(vreselijk!) We kwamen dus veel te laat bij Florea aan (die zouden we vanmiddag weer mee nemen!) Iedereen in het kindertehuis had hem al wijs gemaakt dat we niet meer kwamen. Hij vloog ons ook om de nek toen we er waren zo blij was hij! We zijn heerlijk wezen lunchen met zijn allen, lekker gelopen en een ijsje gegeten. We hadden nog wat spullen voor Florea mee waaronder een oude gameboy! En hij was super blij. Toen kwam het moment dat we afscheid moesten nemen. We hebben zijn adres gekregen, en belooft dat we hem een kaart zouden sturen. Allemaal met tranen in onze ogen, dit was zo’n lieve jongen die snakte naar aandacht. Ook Malina had het er moeilijk mee haar broer gedag te zeggen. En dit kindertehuis mochten we niet meer bezoeken. 

Het is een huis voor jongens van 8 t/m 20 jr. Voor het kindertehuis zaten nog wat jongens van 16,17 jaar die we een pet en een doosje smartie's hadden gegeven, we vertelde dat de petten van de Nederlandse Politie zijn en ze waren helemaal gelukkig! We zijn nog even naar het open lucht museum geweest in Sighet en hebben daar rond gelopen tussen de oude huisjes.het was ondertussen al weer 18.30. Malina had weer hele verhalen door haar nep telefoon, ze doet niets anders dan met dat ding naar opa en oma bellen en alles wat we de hele dag gedaan hebben vertellen. We zouden vanavond bij Iliana thuis eten. We hebben vreselijk gelachen, Nana had het zwarte schaap mee naar binnen en had een gevecht met hem en die poepte vervolgens de hele boel onder. Na het eten was het weer even slikken om Malina alleen naar huis te laten gaan.We wisten dat ze een half uur moest lopen, maar konden haar niet met de auto brengen omdat ze door het land moest. Dit voor als haar moeder haar tegemoet komt lopen, en anders zouden ze elkaar missen. Wat een rust aan tafel. Iliana haar zus was er ondertussen ook en die had samen met haar moeder gekookt ze hadden weer goed hun best gedaan. Er moest nog even wat worden uitgelegd over de pc, en ook wist ze niet wat een niettang was. Nadat ze het eenmaal door had vond ze het erg handig. Om 9.00 uur (het was al bijna donker) gingen we pas naar het hotel. Daar nog even lekker rustig wat gedronken.

Woensdag 5 mei 2004


Na een rustig ontbijt gingen we weer richting Valeni ,de hele weg moeten we zwaaien want 3 dorpen lang weten ze wie we zijn en wat we komen doen, en dat duurt zo’n 30 minuten! 
Helaas was het weer wisselvallig onze laatste dag en laatste bezoekje aan de school van Iliana en Malina. Bij een klein winkeltje kochten we 25 ijsjes (7,50 euro) ze waren gelijk op en de verkoper snapte er niks van! We reden snel naar school en al de kinderen en wij vonden het heerlijk. Iliana stond vandaag alleen voor 2 klassen (19 kinderen) er was ook 1 extra kind die hoorde op de andere school thuis, maar omdat wij kwamen wilde ze graag hier een dagje mee draaien, en dat kon gewoon!
Onze kinderen kregen vandaag allemaal mooie kronen die de leerlingen zelf gemaakt hadden van kleine zelf gemaakte bloemetjes. We kregen nog meer zelf gemaakte cadeautjes en steeds een dikke zoen erbij!

     

Dat was zo leuk! Ook hebben we nog een poosje gekeken hoe Iliana les geeft. De buurman van het schooltje kwam nog even een foto van zijn zoon brengen(18) en die was speciaal voor Kelly!! We hadden die jongen eerder een puzzel van 500 stukjes gegeven en hij had hem al bijna helemaal af! Om 12 uur liepen we met Malina en Iliana naar het huisje van Malina en haar moeder, om afscheid te nemen. Had dat beste mens toch een hele lunch klaar staan en Malina was helemaal blij dat we daar kwamen eten. We hebben toen maar allemaal kleden in het weiland gelegd en hebben daarop zittend met zijn allen wat gegeten. We hebben haar huis nog eens goed bekeken het was vreselijk slecht. De oude vrouw (72) is zeer lief voor Malina en ze houden veel van elkaar, maar Malina is er zeer slecht aan toe, en wat als de oude vrouw wat overkomt? We kregen 2 grote zelfgemaakte kleden die we moesten aannemen en ze zijn helemaal met de hand gemaakt.Er kwam nog een grote jute zak walnoten van de vliering (die ook nog eens vol met maïs lag) en we moesten en zouden ook daar een zak van meenemen, de kinderen begonnen er gelijk van te smullen. Na het afscheid van de oude vrouw gingen we naar Mihai ( Malina en Nana gingen weer mee.) waar we weer veel later aan kwamen dan de afspraak was. En ook hier stond een uitgebreide lunch op ons te wachten. Ze had eten voor wel 3 weken klaar staan, allemaal uit dank dat Mihai naar Holland was gekomen. De moeder van Mihai kan zeer goed koken, dus we moeten gewoon wat eten. En heeft die beste vrouw voor de meiden een heel klederdrachtpak van de Maramures laten maken. We hebben vreselijk gelachen toen ze het aan hadden. Daron kreeg een mooie houten vaas. Natuurlijk moesten wij ook nog even in klederdracht gehuld worden. Mihai heeft het goed getroffen in deze familie, ze zijn beslist niet arm, zijn pleegmoeder heeft een stuk grond gekocht naast het huis, en in de toekomst word daar een huis voor Mihai op gebouwt. Hij en zijn moeder zijn stapelgek op elkaar! (zijn pleegvader is op dit moment in Italië aan het werk)
Mihai ging nog even met ons mee naar het hotel waar we met de kinderen ijs gingen eten. Daarna hebben we ze stuk voor stuk naar huis gebracht, en als laatste Malina en dat was ook het moeilijkst. We zijn zo ver als we konden met de auto gereden en verder moest ze alleen lopen, we vonden het zeer moeilijk maar het moest zo. Ze moest erg huilen, tot ze zag dat de meiden ook huilden, toen moest ze lachen en zwaaiden ze gelukkig lachend naar ons tot we haar niet meer zagen…

 

Het was erg stil in de auto. We gingen naar het huis van Iliana, ook hier kregen we weer afscheid kado’s, met de hand gemaakte kleed, tassen, en drank, de auto was weer bijna net zo vol als dat we kwamen. 

Vanavond gaan we lekker uiteten met Iliana, haar zus en haar moeder in het zelfde restaurant als waar we gistermiddag hebben gegeten. Het mooiste is dat de moeder van Iliana (52) nog nooit uit eten is geweest, Iliana en haar zus lagen ook helemaal dubbel van het lachen dat hun moeder ook mee ging, het is zo’n leuk wijffie. Ze is helemaal gek van de kinderen en vooral van Daron want die helpt haar steeds met de dieren en andere dingen en dan leren ze elkaar ondertussen woordjes. Ze vond het super in het restaurant, maar ze wou wel heel graag de rekening zien, toen ze het hoorde schrok ze der eigen helemaal 3x in de rondte, € 40 voor 8 personen! Voor, hoofd en na gerecht + drinken, super goed! 
We waren erg laat vanavond om 23.00 uur hebben we ze thuis afgezet en afscheid genomen en zijn gelijk doorgereden naar het hotel.

Donderdag 6 mei 2004


Op tijd uit bed, auto inladen (dat was niet veel), ontbijten en op weg richting huis, nog even in Baia Mara rond gekeken en vrij snel werd de wereld weer een beetje normaal voor ons. Rond 13.15 waren we bij de grens Roemenië - Hongarije na 3x controle en 5 km verder nog een keer politie controle (vignet €4,-) reden we weer verder richting Nyiregyháza.We wonnen weer een uurtje want de klok ging een uur terug. Verder via Polgar, Boedapest, Gyor, kwamen we rond19.30 uur weer aan bij hetzelfde hotel als op de heen weg, vlak voor de grens. Weer een 3 en een 2 persoonkamer. We hebben heerlijk gegeten  

Vrijdag 7 mei 2004


Om 7.00 uur zaten we weer in de auto, ontbijt gehaald bij het tankstation en 3 kwartier wachten bij de grens. Eindelijk reden we om 8 uur Oostenrijk in. Het was slecht weer onderweg heel donker en alleen maar regen.

Deze vakantie was een geweldige ervaring, het lijkt net of we in een film hebben meegespeeld. We hopen hier ooit nog eens terug te komen! 

 

Reisverslag Oktober 2004

De herfst vakantie kwam er aan en het begon toch weer te kriebelen, zullen we wel of zullen we niet gaan. Toch maar wel, maar dan moeten opa en oma mee want nu hebben we niet veel spullen en is er plek in de auto. Nog een snelle kleding inzameling voor het kindertehuis van Florin. Onze dubbele skibox zat dan ook propvol, ook waren we goed gesponsord door de beugel tandarts met tandenborstels en tandpasta voor het kindertehuis en het schooltje van Malina.
Ileana weet dat we komen, voor al de kinderen is het een verrassing ook hopen we al vast het een en ander te kunnen regelen om Malina in mei op te halen voor 3 maanden.

 

Zaterdag 16 Oktober 2004 

Om 6.00 uur zaten we dan in de overvolle auto. Cella en Daron bijna met hun benen in hun nek helemaal achterin.Via de 3 reden we naar de Hongaarse grens. Het ging allemaal voorspoedig op 1 lange file van 20 kilometer na (dat koste ruim een uur)
Om 16.00 passeerde we de grens Duitsland - Oostenrijk en om 19.45 waren we bij de Hongaarse grens, waar tot onze verbazing geen vrachtwagen stond en we konden zo door rijden “lang leve de EU”. Snel een vignet gekocht. En om 20.00 uur waren we in het motel (die we al via het internet hadden gereserveerd).heerlijk want we waren bekaf na 1280 kilometer We hebben heerlijk gegeten en om 22.15 lagen we allemaal in bed.

Zondag 17 Oktober 2004 



De wekker ging weer vroeg en om 6.00 zaten we weer in de auto, het regende pijpen stelen. Rond 7.30 zaten we in Boedapest en om 9.30 hield de snelweg op, 12.00 (Nederlandse tijd) de grens over (1765 km) en om 17.00 (1920 km) waren we eindelijk bij Ileana thuis, (we waren nog even in Sapanta geweest bij het vrolijke kerkhof). We gingen meteen samen me Ileana naar Malina toe, door de regen was het een grote blubberpoel.(ojee, oma ging van de zenuwen nog onderuit in de blubber!) Vlak bij het huisje begonnen de kinderen Malina te roepen. Ze herkende de stemmen en schrok, rende naar haar moeder en vloog toen op ons af en ze was helemaal blij dat opa en oma koffie drinken speciaal voor haar mee waren gekomen. Het eerste wat ze deed was haar schoolschrift laten zien, dat ze goed haar best deed en dat werd dan ook door Ileana bevestigd. Malina zag er heel goed uit ondanks dat ze lekker stevig is had ze een lekker koppie met een gezond kleurtje en niet van die wallen onder haar ogen meer. Ook haar pleegmoeder was blij ons weer te zien. Het was voor opa en oma wel even schrikken hoe Malina woont, al de indrukken waren soms wel een beetje teveel, maar dat hadden wij ook de eerste keer. We hebben heerlijk even geknuffeld en gekletst en afgesproken dat Malina morgen met ons mee gaat uit school.

 

  

Malina bleef maar vragen of we morgen ook op school komen, en natuurlijk doen we dat. Toen gingen we weer terug naar Ileana, haar moeder die had voor ons weer van alles gemaakt. ( ojee, opa moet er nu toch aan geloven) het was weer lekker, al at iedereen het onbekende weer met mate. Om 19.30 gingen we door het donker naar ons hotel in Ocna. Nog even met zijn allen wat gedronken en toen naar bed. Toen we in bed lagen werden we gebeld door de receptie die helemaal in paniek waren, er was namelijk 2 meter naast de auto een schotelantenne van het dak gevallen, dus snel de auto naar de andere kant! 


Maandag 18 Oktober 2004
 

Heerlijk uitgeslapen en om 9.00 zaten we aan het ontbijt, lekker rustig aan. Om 10.30 reden we richting Valeni om nog even wat aardigheidjes bij Malina op school te brengen. De natuur zag er nu in de herfst weer heel anders uit als in het voorjaar het was geweldig mooi. 

De kinderen op school vonden het leuk om ons weer een te zien. En natuurlijk de cadeautjes.
Daarna namen we Malina ( die zo blij is dat we er zijn) mee naar Ileana waar we met ons allen gingen eten (ook kleine Nana was er bij!) Maria(Ileana haar moeder) had weer zo haar best gedaan we aten kippensoep met aardappelpuree en een soort saus Het was heerlijk weer dus we hebben lekker buiten gegeten. Toen gingen we naar Mihai, daar waren ze blij ons te zien.
We schrokken erg van de grote verbouwing in haar huis, er waren een hoop mensen aan het werk en het hele huis werd verbouwd, op de grond lagen overal prachtige plavuizen en ze had een echte badkamer met bad, douche, wc, bidet en wasmachine kortom het zijn zeer rijke Roemenen. De tafel stond vol met eten voor ons (en we zaten al helemaal vol!) en er werd allerlei drinken aan gerukt,

helaas door de ruzie tussen Ileana an de moeder van Mihai liep het niet gezellig af, Ileana wil niets meer met ze te maken hebben wat we kunnen begrijpen. Maar wij kunnen Mihai ook niet zomaar passeren dus hebben we toch afgesproken vrijdag om 12.00 nog een keer langs te komen. Toen op weg naar Sihget naar het kinderhuis waar Florean zit. Dit kinderhuis werd ondertussen verbouwd met geld van een Italiaanse sponsor we mochten het zien, net zo als het deel waar ze woonden, dat was vies oud en het stonk en waarschijnlijk mochten wij het mooiste zien. 

  

Om 16.00 uur mochten we Florean uit school halen en die vond het super dat wij er waren, toen bij het kinderhuis al de kleding uit de skikoffer gehaald en de tandenborstels en snoepjes uitgedeeld, de kleding moest helemaal officieel op papier gezet worden en ondertekend worden. Daarna een rondje door de stad gelopen en toen met ze allen +ileana malina en florean bij Perla gegeten. Malina werd steeds drukker van blijdschap en Florean steeds stiller van al de emoties. Om 8.00 uur hebben we hem terug gebracht en toen weer terug naar Valeni, we zaten propvol eenmaal bij Ileana thuis bleek dat de 2 moeders (die van Ileana en Malina) heerlijke bollen hadden gebakken we konden met moeite er nog 1 naar binnen proppen. 

Uiteindelijk waren we toch pas om 22.30 in het hotel en konden we nog even rustig zitten.

Dinsdag 19 Oktober 2004 

Om 10 uur zaten we in de auto onderweg naar Borsano om naar de mooie houten kerken te kijken het regent een beetje maar dat trok gelukkig snel weg en dat was maar goed ook.
Want we gingen met zijn allen om 12.00 uur Ileana en haar moeder op het land helpen, ze hadden nog heel veel werk en dat moest af. Al het hooi moest uitgespreid worden en drogen en daarna de schuur in. Gelukkig scheen ’s middags de zon goed. De kinderen en de mannen hadden goed hard gewerkt, tussen door als het hooi moest drogen werd er gepicknickt op een kleed midden in de mooie natuur. En konden de kinderen heerlijk ravotten,aan het eind van de dag moest al het hooi op de paardenkar en mochten de kinderen boven op het hooi zittend mee rijden. 
De mannen (opa en Jim) waren eind van de middag bek af van het harde werken terwijl die Roemeense vrouwtjes maar door gaan.Wij zijn om 17.30 uur weg gegaan, de rest ging nog even door om alles af te maken…

   

  

We zijn weer lekker in Sihget bij Perla gaan eten met ons 7, even lekker rust geen gekakel van kindjes en geen andere talen. Na het eten even in de grote supermarkt wezen kijken naar de verschillen in prijzen, het een is spot goedkoop en het ander is heel duur.
Daarna nog even lekker op de kamer wat gedronken.

Woensdag 20 Oktober 2004 

Na het ontbijt zijn we rustig aan naar Sihget gegaan om daar al de winkels te bekijken te kijken wat bepaalde spullen kosten voor evt. het kindertehuis ( ook was er markt) We waren vrij snel uitgekeken het is nu eenmaal geen Holland, we zijn toen de oude staatsgevangenis wezen bekijk en sihget. Om 14.00 uur hadden we bij Ileana afgesproken. Omdat we om 15.00 uur een afspraak hadden met het hoofd van het kinderhuis waar Malina ondervalt, om te regelen dat ze volgend jaar naar Nederland kan, wat waarschijnlijk allemaal erg moeilijk word. Na een lang gesprek hebben we afgesproken in maart de papieren naar Ileana op te sturen, daarna gingen we naar Sighet, Florean van school halen die was dol blij en helemaal toen hij van opa een paar nieuwe gymschoenen kreeg. Daarna met zijn allen uit eten en toen was het tijd om Florean weer terug te brengen (Hij had heel lief voor mij een boekensteun gemaakt en voor opa en oma een cadeau van macramé helaas had hij wel stiekem de mondharmonica van Malina mee genomen en wist Ileana daar van af) ondertussen was het al 20.15 en stopte we als verrassing voor Ileana en Malina bij een grote supermarkt. Ileana had nog nooit in zon grote winkel boodschappen gedaan, en Malina wist niet wat een supermarkt was. We gingen boodschappen doen voor Ileana en Malina haar moeder. Dit nam zowat een uur in beslag want Ileana bekeek alles uitvoerig en Malina stond maar op een pak rietjes te zoenen. Uiteindelijk hadden we 2 dozen vol, eenmaal thuis wisten de moeders niet wat ze zagen, ze hadden nog nooit zo veel boodschappen te gelijk gedaan maar gelukkig waren ze er blij mee. Nog even bij Ileana thuis gezeten toen Malina met haar moeder een stuk weggebracht (de boodschappen nemen we vrijdag mee) die verder moesten lopen in het aarde donker,en eenmaal in het hotel was het alweer laat.

Donderdag 21 Oktober 2004
 

Na het eten reden we richting Valeni, het was vreselijk druk op de weg in Ocna, met lopende mensen en paard en wagens want er was markt vandaag. Met recht rukte het hele dorp uit, er was een gewone markt en een veemarkt vooral de veemarkt was erg leuk om te zien, er werd gehandeld in schapen, ossen, paarden enzovoort

Om 10.30 waren we bij Ileana op school, ze heeft een klasje van 8 kinderen van ongeveer 7 jaar.
We hadden allerlei dingetjes mee. Ook tandenborstels, van de 8 kinderen had maar 1 kind een tandenborstel, ze kregen dan ook een lesje tanden poetsen we hadden rode pilletjes mee die hun mond rood kleurde als ze niet goed hadden gepoetst dat vonden ze prachtig.
’s Middags zijn we met Ileana en Malina naar Borsa’ geweest, onderweg nog een stop gemaakt bij een oude houten kerk, al de mensen waren erg druk met de graven mooi maken. Omdat het morgen de dag van de doden is en dan overal kaarsjes branden en ze herdacht worden.
De weg naar Borsa’ was erg mooi vooral de witte sneeuwtoppen. Alleen was de weg erg slecht en de rit duurde ruim 1½ uur. Daar aangekomen zijn we met de kabelbaan omhoog gegaan(een heel oud ding)

  

Malina was door de dolle heen, eerst natuurlijk even huilen maar daarna was ze niet meer te temmen en bleef ze maar gillen,zo mooi vond ze het.
Boven was het uitzicht erg mooi helaas begon het zachtjes te regenen. Om 18.00 waren we weer in Valeni, we brachten samen Malina een eind naar huis met de auto, even schrok ze en was ze bang dat we morgen naar huis gingen we moesten een paar bevestigen dat ze morgen weer mee ging met ons. Ileana en haar moeder gingen patat(lekker vet) en spaghetti voor ons maken en opa zat weer aan de borrel, het was knus en gezellig rond het kleine tafeltje met het plastic kleedje en zittend op de bedden.
En ’s avonds op tijd naar bed.


Vrijdag 22 Oktober 2004 

Onze laatste dag in Roemenië wat is het weer snel gegaan. Na het ontbijt zijn we eerst naar Sighet gereden waar we nog wat dingetjes moesten halen, daarna reden we door naar Mihai (we gingen nu zonder Ileana en Malina) 

  

we werden weer met open armen ontvangen (toch moest ze een paar keer huilen om wat er van de week gebeurt was) al met al hebben we het heel gezellig gehad bij Mihai en zijn vader en moeder, ook kregen we allemaal een cadeautje en de mannen een fles drank we hebben belooft een lange brief te sturen om het een ander uit te leggen wat nu niet ging. Daarna gingen we naar Ileana om haar en Malina op te halen we gingen naar ons hotel. Ileana ging op de kamer van Jim en Daron douchen, en ik ging Malina doen, dat arme kind was al zeker 7 weken niet gewassen. Ze schaamde haar erg om zich uit te kleden het duurde even voor ze uitgekleed was, zo veel lagen had ze over elkaar heen aan, de laagjes werden steeds viezer en ze begon steeds meer te stinken. Ik heb haar eerst goed gewassen en daarna heeft ze het zelf op haar manier nog eens gedaan, ze stond te springen en te gillen van plezier onder de douche. Daarna ging ik der haar wassen,er kwam bagger af ik heb het een paar keer flink gewassen, en daarna haar grootste wens, zeker 15 centimeter ervan afgeknipt. D’r haar was 1 grote klit, het heeft een kwartier geduurd voor je er een beetje door heen kwam. Toen lekker allemaal schone kleren aan ( wat we mee hadden genomen)ze was apen trots toen iedereen haar stond te bewonderen. Nou konden we er lekker schoon weer naar huis brengen, en dan afscheid nemen. We waren allang blij dat het droog was we hadden de auto bij school gezet en gingen verder door de prut, oma werd ondersteund door Ileana. En Malina riep tegen iedereen die we tegen kwamen dat d’r haar was geknipt.

  

Een maal binnen sloeg je stijl achter over van de hitte in het huisje, je kon zowat geen adem halen en we wisten niet hoe snel we weer naar buiten moesten.Had dat beste mens nog eten gekookt, het was best zielig dat we echt niet wilden hebben (het ziet er zo vies uit bij der) we namen allemaal maar een bol in ons hand en de rest kregen we mee in een zakje (waar het vet nog vanaf droog)nog een doos walnoten en een fles drank. Het oud mensje was bang dat ze snel dood zou gaan en ons nooit meer zou zien, ze zwaaide ons dapper na en Malina liep weer mee naar de auto waar ze dapper afscheid van ons nam zonder te huilen, maar ze had het er heel moeilijk mee en ze liep snel weg dat was wel weer heel zielig. Daarna de moeder van Ileana opgehaald en zijn we in Sighet bij Perla wezen eten. Je kan zo zien dat dat arme mensje het allemaal niet gewend is, het mooiste was dat we ’s avonds terug reden en Maria het raar vond dat het nog zo licht was ze had nog nooit avond verlichting gezien, want in Valeni zijn geen lantaarns en ze lopen in het aarde donken overal heen. Bij Ileana thuis hadden ze allerlei cadeautjes voor ons… de meiden kregen een ketting lip gloss en een notitieboekje en Daron een bal en een autootje.
Trudie douche schuim en een kleedje en oma een kleedje en spel, en opa drank en honing en Jim een houten huis wat haar broer vroeger heeft gemaakt. En toen was het tijd voor afscheid Maria bedankte iedereen in het Roemeens en moest erg huilen dat we weer gingen, ook Ileana had het er moeilijk mee en natuurlijk wij ook allemaal. 
In het hotel nog wat gedronken en toen naar bed.


Zaterdag 23 Oktober 2004 

Om 9.00 zaten we weer in de auto richting huis, lekker ruim en lekker vies. Via Baia Mare de grens over bij Satu Mare, richting Boedapest daar waren we rond 15.00 uur. En om 17.00 uur in het hotel vlakbij de grens van Oostenrijk. In het hotel lekker gegeten en op tijd naar bed.


Zondag 24 Oktober 2004 


Om 6.00 uur zaten we weer in de auto het eerste stuk was erg mistig, rond 9.30 uur bij de grens Duitsland - Oostenrijk en om 20.00 uur weer thuis. 

Roemenië   2004   2005   2006   2007   2008   2009

 

We vinden het leuk als je na het lezen een berichtje in ons gasten boek achterlaat 

     

Beginpagina ] Terug ] Gastenboek ]